Iz Zemlje Lala i Kanala: Maxim po diviziji
Jedina podrška Vergahenovom “tvrdom kursu” i dalje dolazi s juga zemlje, tvdokornog klerikalnog uporišta u provinciji Limburg, gdje je, uzgred rečeno, i Wilders nedavno dobio najviše glasova. (Kako su to krajevi Nizozemske s najmanje stranaca, čovjek se pita boje li nas se to najviše oni koji nas, zapravo, najmanje poznaju?!)...
Piše: Goran SARIĆ, goransaric.net
Znadete li ko je najopasniji nizozemski političar? Hajde da do odgovora pokušamo doći zaobilaznim putem. Znate li, naime, koja je zemlja, uz Ameriku - jedina na svijetu, prije nekoliko mjeseci, glasala protiv osude Izraelovog okrutnog zračnog desanta na humanitarni konvoj za Palestince u Gazi?
Ili, pitanje drugo, ko se onomad, u europskim institucijama, potpuno usamljen, lavovski borio protiv prijedloga da sam Izrael snosi troškove obnove i izgradnje “vlastitim haubicama” porušenih domova u palestinskom dijelu pojasa Gaze – zgrada i kvartova ranije podignutih upravo novcem Europske Unije?
Pogodili ste: U oba slučaja bila je to nizozemska delegacija, predvođena tadašnjim ministrom vanjskih poslova, demokršćaninom Maximom Verhagenom, iznimno moćnim predstavnikom holandske “tihe” desnice. Ako mene pitate: Wildersom gorim od Wildersa.
I ranije se šuškalo da je on, zapravo, Ruka Koja Vuče Konce u toj “Bogu-miloj” partiji. No, tek nakon “Potterovog” (Balkenendeovog) odlaska, Vergahen preuzima stvar u svoje ruke.
Čak i nakon fijaska na posljednjim izborima, kad demokršćani gube skoro pola mjesta u Parlamentu, Verhagen ostaje odlučan u nakani CDA vratiti na kormilo Zemlje Lala i Kanala.
Kako bi to ostvario, “naš” Maksim – i ranije poznat po nekim ekstremnim “izletima”- odlučno je zaplovio i ranije mu milim “desnim vodama”, o čemu svjedoče dva gore navedena primjera.
No, kako je CDA tradicionalno partija desnog centra, veoma brzo se unutar nje same javljaju glasovi protivni kursu koji neminovno dovodi do zbližavanja sa napirlitanim kompozitorom lakih, populističkih nota. Jedna od najoštrijih reakcija, tako, dolazi od bivšeg premijera, takođe CDA-ovca Ruuda Lubersa, kome je, izgleda, baš dojadilo Maximovo često “lupanje po diviziji”.
Jer, cijelim tokom upravo završenih pregovora o formiranju nove vlade, mučnih eglena između liberala, demokršćana i Wildersovih ekstremista – “sapunici” koja se, evo, vukla već tjednima! – Vergahen uporno tvrdi kako vjeruje u “plodnu suradnju” nizozemske desnice.
Činilo se doista da bi Nizozemska napokon mogla dobiti vladu, naročito kad je “iz naftalina” izvučena opcija u kojoj Wildersova Partija za Slobodu (od pameti) ne bi formalno bila član koalicije, već bi joj podršku, kad god treba, davala iz skupštinskih klupa. Mogućnost ostvarenja te opcije je kod mnogih izazvala zebnje. Jedan od njih je, eto, bio i bivši premijer Lubers.
Ali, lako bi Maxim sa zebnjom satarog premijera - ne brine taj ni o mnogo mlađima! No, kad je, potaknut istim slutnjama, otvorenim pismom reagirala njegova “desna ruka”, umjerenjak Ab Klink, povukavši za sobom još dva člana CDA-ovog pregovaračkog tima, Vergahen je uvidio da je đavo doista došao po svoje.
Naime, Klink je u pismu, “ovjerenom”, kako rekosmo, s još dva potpisa, otvoreno izrazio sumnju u učinkovitost i opstojnost “pakta sa Wildersom”, te izrazio strah da bi se, u takvom savezu dobrano izgubili tolerantan odnos CDA prema drugim religijama i njezin izraziti socijalni karakter.
Pismo je u velikom dijelu Zemlje, a posebno među nama 'alohtoncima', primljeno s velikim simpatijama.
Jedina podrška Vergahenovom “tvrdom kursu” i dalje dolazi s juga zemlje, tvdokornog klerikalnog uporišta u provinciji Limburg, gdje je, uzgred rečeno, i Wilders nedavno dobio najviše glasova. (Kako su to krajevi Nizozemske s najmanje stranaca, čovjek se pita boje li nas se to najviše oni koji nas, zapravo, najmanje poznaju?!)
Pa što Verhagen naprosto iz partije ne isključi “slabčine”, reći ćete? Naprosto stoga što bi i inače cijela pretpostavljena “desna” vlada, sve sa Klinkom, Wildersom i ostalima, imala većinu od svega jednog jedinog glasa! A ako Klink i ono dvoje “konspirativaca” odu, čak ni “svemoćni” Vergahen im ne može oduzeti pravo da, kao sami-svoji-predstavnici, ostanu u Parlamentu. Uostalom, zar i sam Wilders, prije par godina, nije iskoristio istu tu “rupu u zakonu”?!
Zato sada, nakon još jednog neuspjelog pokušaja “krpanja zakrpe” i kratke prepiske sa neprežaljenim islamofobičnim partnerom, Vergahen, čini se, definitivno mora odustati od svoga sna o ostanku na vlasti. To jest, ako ga budući premijer Mark Rutte, takođe veoma vješt “iluzionista”, nekim čudom opet ne izvuče iz šešira.
